· Zaloguj się · ISSN 2083-8824
A A A
Aby wyszukać interesujący nas wyraz lub frazę wystarczy przycisnąć jednocześnie CTRL i F

Postanowienie Sądu Najwyższego z 2012-12-14

Sentencja

Sąd Najwyższy w składzie : SSN Maciej Pacuda w sprawie z powództwa M. B. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji i Energetyki o nałożenie kary pieniężnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 grudnia 2012 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r. oddalił apelację M. B. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 listopada 2009 r., w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary pieniężnej.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na 2 potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

W zakresie przesłanki, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c., powód podnosi, że art. 355 § 2 k.c. w związku z art. 56 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 Prawa energetycznego wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów. Przy pierwszym rozpoznania apelacji powoda Sąd Apelacyjny uznał bowiem, że Sąd Okręgowy nie powinien w ogóle stosować tego przepisu. Przepis ten odnosi się do należytej staranności w stosunkach umownych. Z kolei Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę kasacyjną Prezesa Urzędu od wcześniejszego wyroku Sądu Apelacyjnego w niniejszej sprawie, stwierdził, że art. 355 § 2 k.c. nie ma zastosowania w sprawie przeciwko Prezesowi Urzędu o nałożenie kary pieniężnej z tytułu naruszeń przepisów odnoszących się do warunków wykonywania działalności koncesjonowanej w zakresie odpowiedzialności z tytułu naruszenia obowiązków wynikających z przepisów Prawa energetycznego. Jednakże przepis ten uwzględnia się przy zawieraniu transakcji zakupu i sprzedaży. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 września 2011 r. nie wyjaśnił jednak, jak należy interpretować art. 355 § 2 k.c. na gruncie niniejszej sprawy i jej podobnych.

Powód podnosi również, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że istnieją rozbieżności w orzecznictwie sądów w zakresie interpretacji art. 56 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 Prawa energetycznego. Powód uznaje, że Sąd Apelacyjny nadal błędnie interpretuje pojęcie działań ostrożnościowo-prewencyjnych, nie uwzględniając potwierdzenia dobrej jakości każdej partii paliwa stosownym certyfikatem.

W zakresie przesłanki, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. powód przyjmuje natomiast, że Sąd Apelacyjny w sposób ewidentny naruszył art. 382 k.p.c., bezpodstawnie pomijają istotną część materiału dowodowego w postaci orzeczeń laboratoryjnych wystawionych przez Laboratorium Badawcze Operatora Logistycznego Paliw Płynnych Sp. z o.o. na każdą partię paliwa zakupioną od PKN Orlen S.A., w tym również na partię paliwa, która była przedmiotem kontroli. Sąd Apelacyjny nie wyjaśnił, z jakiego powodu nie wziął pod uwagę tej części materiału dowodowego. 3 Powód upatruje również oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w naruszeniu art. 228 § 1 k.p.c., w ten sposób, że Sąd Apelacyjny nie uwzględnił z urzędu faktów powszechnie znanych, a mianowicie faktów, które łącznie stanowią podstawę do uznania PKN Orlen S.A. oraz Polskiego Operatora Paliw Płynnych Sp. z o.o. za renomowane na polskim rynku przedsiębiorstwa.

str. 1/2 dalej >
Wyszukiwarka orzeczeń sądowych
»
»
»
»   »
[RRRR-MM-DD]
Szukaj
Sygnatura
III SK 29/12
Izba
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Wydział
III
Sędziowie
SSN Maciej Pacuda